دوازده

مثل ِ پیرمرد ِ متولد ِ 1300  نه لباس ِ سربازی‌ام مانده است نه فرمانده‌ام  نه متفقین مانده‌اند نه روسپی‌های لهستانی  نه پل ِ عابر ِ پیاده‌ی ِ مخبرالدوله / نه عابرهایش  نه آن دخترکی که دستش در دست ِ مادر ِ نان ِ سنگک در دست  نه نان و نه نانواها  نه همبازی و همپالکی‌هایم  مثل ِ پیرمرد ِ متولد ِ 1300  از من  تنهایی مانده است    عليرضا روشن ...

 معجزه تنهایی سال ها پیش دوستت داشتمچیزی شبیه افسانه های دیرینگویی در این میان معجزه ای رخ داددر انبوه تمام کابوس های رنگارنگیک شب میان برگ ریزان تنهاییباران گرفت و به خواب رفتمگویی تو به خوابم آمده بودیعطری به تنم نشسته بود انگارعطری که بوی گریه می داد... رضا حیدریششم اردی بهشت نود و پنج...

 سوگندسوگند می خورمبه تمام خیابان ها                        بیابان ها... به تمام پریزهای برق                        فنون کشنده ی شرق... به تمام جوی های آب                        آتش فشان های خواب... به تمام دیوارهای ریخته                        الک های آویخته...  سوگند می خورمبه تمام سوگندهایی که خوردم-         و زیرش زدم –  سوگند می خورمکه گیر کرده اممیان دنیا            و مردمانش...چون انگشتی که لای زیپ مانده... رضا حیدری8/2/95  ...

  وقتی قرار به رفتن است دیگر چه فرقی می کند شاهزاده با اسب سپید باشم  یا یکی از مردهای زندگی تو...    رضا حیدریاردی بهشت 1394...

 -          مجازات من چیه؟ -          مجازات؟ ... نمی دونم ... همون مجازات همیشگی...  -          همیشگی؟ -          بله... تحمل تنهایی  -          تحمل تنهایی؟ -          بله ... درسته... تحمل تنهایی  -          هیچ گذشتی هم در کار نیست؟ -          از من نپرس... من نمی دونم   توت فرنگی های وحشیبرگمن  ...

 من در گذر زمان گم شدم در نیمه شبی تاریک که هرگز از راه نرسید و هرگز ندانستم که باید اتفاقی افتاده باشد که زمان صبرش را از دست داده و مردی را به کشتن دهد که خورشید را با ناقوس صبح بیدار می کند * و من در انتظار رسیدن صبح تمام شب را از دست دادم  رضا حیدری...

 آن قدر شب ها جلو مهتاب زانو به زمین زده ام، از درخت ها، از سنگ ها، از ماه که شاید او به ماه نگاه کرده باشد، استغاثه و تضرع کرده ام و همه موجودات را به کمک طلبیده ام؛ ولی کم ترین اثری از او ندیده ام... پ.ن.1:سیرابی فروش، فقیه، جگرکی، رییس داروغه، مفتی، سوداگر، فیلسوف که اسم ها و القابشان فرق می کرد، ولی همه شاگرد کله پز بودند. پ.ن.2: آن ها را دوست داشت چون بی حیا، احمق و متعفن بودند. پ.ن. 3: همه از صادق هدایت - بوف کور....

سوگند سوگند می خورم به تمام خیابان ها بیابان ها... به تمام پریزهای برق فنون کشنده ی شرق... به تمام جوی های آب آتش فشان های خواب... به تمام دیوارهای ریخته الک های آویخته... سوگند می خورم به تمام سوگندهایی که خوردم - و زیرش زدم – سوگند می خورم که گیر کرده ام میان دنیا و مردمانش... چون انگشتی که لای زیپ مانده... رضا حیدری 8/2/95 نوشته شده توسط دوازده در پنجشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۵ | ...

سوگند سوگند می خورم به تمام خیابان ها بیابان ها... به تمام پریزهای برق فنون کشنده ی شرق... به تمام جوی های آب آتش فشان های خواب... به تمام دیوارهای ریخته الک های آویخته... سوگند می خورم به تمام سوگندهایی که خوردم - و زیرش زدم – سوگند می خورم که گیر کرده ام میان دنیا و مردمانش... چون انگشتی که لای زیپ مانده... رضا حیدری 8/2/95 ...

وقتی قرار به رفتن است دیگر چه فرقی می کند شاهزاده با اسب سپید باشم یا یکی از مردهای زندگی تو... رضا حیدری اردی بهشت 1394...

آن قدر شب ها جلو مهتاب زانو به زمین زده ام، از درخت ها، از سنگ ها، از ماه که شاید او به ماه نگاه کرده باشد، استغاثه و تضرع کرده ام و همه موجودات را به کمک طلبیده ام؛ ولی کم ترین اثری از او ندیده ام... پ.ن.1:سیرابی فروش، فقیه، جگرکی، رییس داروغه، مفتی، سوداگر، فیلسوف که اسم ها و القابشان فرق می کرد، ولی همه شاگرد کله پز بودند. پ.ن.2: آن ها را دوست داشت چون بی حیا، احمق و متعفن بودند. پ.ن. 3: همه از صادق هدایت - بوف کور....