دوازده

 با درد بساز چون دوای تو منمدر کس منگر که آشنای تو منمگر کشته شوی مگو که من کشته شدمشکرانه بده که خونبهای تو منم مولوی  ...

 سوگندسوگند می خورمبه تمام خیابان ها                        بیابان ها... به تمام پریزهای برق                        فنون کشنده ی شرق... به تمام جوی های آب                        آتش فشان های خواب... به تمام دیوارهای ریخته                        الک های آویخته...  سوگند می خورمبه تمام سوگندهایی که خوردم-         و زیرش زدم –  سوگند می خورمکه گیر کرده اممیان دنیا            و مردمانش...چون انگشتی که لای زیپ مانده... رضا حیدری8/2/95  ...

سوگند سوگند می خورم به تمام خیابان ها بیابان ها... به تمام پریزهای برق فنون کشنده ی شرق... به تمام جوی های آب آتش فشان های خواب... به تمام دیوارهای ریخته الک های آویخته... سوگند می خورم به تمام سوگندهایی که خوردم - و زیرش زدم – سوگند می خورم که گیر کرده ام میان دنیا و مردمانش... چون انگشتی که لای زیپ مانده... رضا حیدری 8/2/95 نوشته شده توسط دوازده در پنجشنبه نهم اردیبهشت ۱۳۹۵ | ...

با درد بساز چون دوای تو منم در کس منگر که آشنای تو منم گر کشته شوی مگو که من کشته شدم شکرانه بده که خونبهای تو منم مولوی ...

سوگند سوگند می خورم به تمام خیابان ها بیابان ها... به تمام پریزهای برق فنون کشنده ی شرق... به تمام جوی های آب آتش فشان های خواب... به تمام دیوارهای ریخته الک های آویخته... سوگند می خورم به تمام سوگندهایی که خوردم - و زیرش زدم – سوگند می خورم که گیر کرده ام میان دنیا و مردمانش... چون انگشتی که لای زیپ مانده... رضا حیدری 8/2/95 ...